Aandoeningen die het kan helpen behandelen
Hieronder staat een lijst van aandoeningen die met succes zijn behandeld met ketamine therapie, hoewel de lijst niet uitputtend is.
Posttraumatische stressstoornis
Het opkomende bewijs suggereert dat ketamine een veelbelovende behandeling is voor PTSS, vooral bij patiënten die niet hebben gereageerd op conventionele medicatie of therapieën (Feder et al., 2014; Sicignano et al., 2024).
Bij PTSS is er sprake van een verstoorde geheugenverwerking, hyperarousal en vastgeroeste angstreacties. Terwijl het bij de meeste medicijnen weken duurt voordat ze effect hebben, kan ketamine de symptomen van PTSS binnen enkele uren of dagen verminderen door in te werken op het glutamaatsysteem en de NMDA-receptoren in de hersenen (Feder e.a., 2014; Rasmussen, 2024; Sicignano e.a., 2024).
Ketamine verbetert de synaptische plasticiteit die de hersenen nodig hebben om nieuwe neurale verbindingen te vormen en traumatische herinneringen op een minder emotioneel geladen manier te verwerken. Deze neurologische reset kan emotionele reactiviteit, flashbacks en vermijdingsgedragingen in verband met trauma verminderen (Sicignano et al., 2024).
Daarnaast lijkt ketamine de activiteit te temperen in het default modus netwerk van de hersenen, dat wordt geassocieerd met opdringerige gedachten en ruminatie en vaak hyperactief is bij PTSS. Het kalmerende effect van ketamine verlicht de hypervigilantie die vaak wordt ervaren door overlevenden van een trauma (Feder et al., 2014; Rasmussen, 2024; Sicignano et al., 2024).
In combinatie met psychotherapie kan het onder klinisch toezicht toedienen van ketamine een ontvankelijkere toestand opwekken die de re-integratie van gefragmenteerde ervaringen ondersteunt, wat inzicht en genezing bevordert.
Angst
Ketamine wordt ook toegediend aan patiënten met chronische en behandelingsresistente angststoornissen, waaronder gegeneraliseerde angst, sociale angst en paniekstoornissen (McInnes et al., 2022; Rasmussen, 2024).
In tegenstelling tot traditionele anxiolytica, die weken kunnen duren voordat ze werken of verslavend kunnen werken, kan ketamine binnen enkele uren na toediening een snelle verlichting geven.
De effecten van ketamine op de hersenen helpen om onaangepaste patronen van angst, zorgen en hyperarousal, die geassocieerd worden met chronische angst, opnieuw aan te sturen met behulp van de hierboven beschreven mechanismen. Als gevolg hiervan melden veel mensen een gevoel van kalme onthechting, helderheid of emotionele reset na de behandeling (McInnes et al., 2022; Rasmussen, 2024).
Chronische pijn
Ketamine kan chronische pijn behandelen wanneer traditionele pijnstillers hebben gefaald. Ketamine, oorspronkelijk ontwikkeld als verdovingsmiddel, verschilt van opioïden en ontstekingsremmers door zich te richten op de NMDA-receptoren in de hersenen, die pijnsignalen in het centrale zenuwstelsel versterken en in stand houden (Al Mukhaizeem et al., 2023; Israel et al., 2021).
Bij chronische pijnklachten raakt het zenuwstelsel overgevoelig, waardoor de pijn kan aanhouden zonder dat er sprake is van letsel. Ketamine helpt door NMDA-receptoren te blokkeren, waardoor het volume van deze versterkte pijnsignalen afneemt (Al Mukhaizeem et al., 2023; Israel et al., 2021).
Ketamine helpt ook de neuroplasticiteit te herstellen, wat sommige veranderingen in de hersenen veroorzaakt door langdurige pijn kan terugdraaien. Daarnaast kunnen de ontstekingsremmende en antidepressieve effecten de emotionele tol van chronische pijn, zoals angst, depressie en vermoeidheid, verlichten (Niesters et al., 2014).
Behandelresistente depressie
Ketamine is een van de meest veelbelovende doorbraken voor therapieresistente depressie (TRD), die wordt gedefinieerd als depressie die niet verbetert na het proberen van ten minste twee verschillende antidepressiva (McInnes et al., 2022; Muscat et al., 2021).
Ketamine werkt door het creëren van een glutamaatstoot die de groei van nieuwe synaptische verbindingen in de hersenen stimuleert. Dit proces helpt de beschadigde neurale circuits te herstellen die geassocieerd worden met chronische depressie (Muscat et al., 2021).
Er wordt gedacht dat deze activiteit disfunctionele hersenpatronen reset, waardoor een grotere emotionele flexibiliteit en reactie op therapie mogelijk wordt. Voor mensen met TRD biedt ketamine een krachtige optie wanneer andere behandelingen hebben gefaald (Bandeira et al., 2022).
Het wordt meestal toegediend via IV infusie of intranasale spray in een klinische setting met zorgvuldige controle. Ketamine kan de levenskwaliteit van patiënten met TRD aanzienlijk verbeteren, vooral in combinatie met voortdurende psychotherapie en ondersteuning (Rădulescu et al., 2021).
Andere aandoeningen: OCD en middelenmisbruik stoornissen
Ketamine wordt onderzocht als een potentiële behandeling voor obsessieve compulsieve stoornis (OCD), die wordt gekenmerkt door opdringerige, verontrustende gedachten (obsessies) en repetitief gedrag of mentale rituelen (compulsies) die worden uitgevoerd om angst te verminderen (Bandeira et al., 2022).
Zoals hierboven beschreven kan de farmacologische werking van ketamine helpen bij het loslaten van starre denkpatronen. Dit kan obsessief denken verminderen en de ontwikkeling van emotionele flexibiliteit ondersteunen.
Vroege onderzoeken suggereren dat een enkele laaggedoseerde ketamine-infuus OCD-symptomen tijdelijk kan verminderen, vaak binnen enkele uren (Bandeira et al., 2022). Deze effecten kunnen enkele dagen tot enkele weken aanhouden.
Hoewel het geen permanente oplossing is, kan dit moment van verlichting mensen ontvankelijker maken voor psychotherapie, met name exposure en responspreventie, de gouden standaard voor de behandeling van OCD (Bandeira et al., 2022).
Ketamine is ook in opkomst als een nieuwe behandeling voor stoornissen in middelengebruik, waaronder verslaving aan alcohol, opioïden en cocaïne, wanneer traditionele benaderingen niet effectief zijn gebleken (Goldfine et al., 2023; Walsh et al., 2022).
In tegenstelling tot medicijnen die hunkering of ontwenningsverschijnselen direct aanpakken, bevordert ketamine diepe psychologische verschuivingen die de verslavingscyclus kunnen verstoren (Walsh et al., 2022).